لیزا راسل با اشاره به شهادت ۱۶۸ کودک دبستانی در میناب تأکید کرد: اگر هنرمندان داستان بگویند، شعر بسرایند و خلق اثر کنند، صدای جمعی آنان میتواند روایت خشونت در جهان را تغییر دهد.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی هنر اصفهان:
لیزا راسل، فیلمساز و هنرمند اهل کنیا، با انتشار یادداشتی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی، بر نقش و مسئولیت جامعه هنری در زنده نگه داشتن یاد کودکان شهید میناب و مقابله با عادیسازی خشونت تأکید کرد.
او با اشاره به تصویر مادران مینابی که پس از جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی در میناب و شهادت ۱۶۸ کودک دبستانی منتشر شده است، نوشت که این تصویر او را بهشدت تحت تأثیر قرار داده و به فکر فرو برده است.
راسل در یادداشت خود تأکید میکند که فعالیت هنری شاید نتواند از شلیک موشک جلوگیری کند یا غم مادران داغدار را التیام بخشد، «اما تنها راهی است که میشناسم تا در مقابل هرج و مرج بایستم و روی برنگردانیم».
او با اشاره به نقش هنر و ادبیات در بیان روایتها افزود:
«من بر این باورم که اگر به تعداد کافی داستان بنویسیم، اگر به تعداد کافی آهنگ بسازیم، شعر بگوییم و کار خلاقانه انجام دهیم و از تبدیل شدن خشونت به صدایی تکراری خودداری کنیم، صداهای جمعی ما میتواند روایت این جهان را تغییر دهد.»
این فیلمساز در ادامه یادداشت خود تأکید میکند که نمیخواهد صفحه نمایش گوشیاش مملو از تیترهای خبری بیشتر یا تصاویر وحشتناکتر باشد، بلکه میخواهد با تمام وجود احساس کند که این وقایع «عادی و طبیعی نیستند».
فاجعه میناب و شهادت ۱۶۸ کودک دبستانی، که در اثر جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی رخ داد، موجی از واکنش هنرمندان را در داخل و خارج از ایران برانگیخت.
بسیاری این رخداد را یادآور کشتار بیرحمانه ۲۰ هزار کودک فلسطینی در غزه دانستند که توسط ماشین کشتار صهیونیست به شهادت رسیدند.
راسل در بخش دیگری از یادداشت خود با اشاره به رسالت هنر نوشت:
«هنر نمیتواند تراژدی را خنثی کند، اما میتواند ما را در مواجهه با آن “انسان” نگاه دارد و مانع از رو برگرداندن و خنثی بودن ما در برابر رنجها شود.»
این موضعگیری، بار دیگر بر این نکته تأکید میکند که در برابر فجایعی چون میناب و غزه، هنر میتواند بهعنوان ابزاری برای حفظ انسانیت، بیدار نگهداشتن وجدان جمعی و مقابله با فراموشی و عادیسازی خشونت عمل کند.